Tags

, ,

Τὸν δὲ ἀσθενοῦντα τῇ πίστει προσλαμβάνεσθε, μὴ εἰς διακρίσεις διαλογισμῶν. ὃς μὲν πιστεύει φαγεῖν πάντα, ὁ δὲ ἀσθενῶν λάχανα ἐσθίει. ὁ ἐσθίων τὸν μὴ ἐσθίοντα μὴ ἐξουθενείτω, καὶ ὁ μὴ ἐσθίων τὸν ἐσθίοντα μὴ κρινέτω· ὁ Θεὸς γὰρ αὐτὸν προσελάβετο. σὺ τίς εἶ ὁ κρίνων ἀλλότριον οἰκέτην; τῷ ἰδίῳ Κυρίῳ στήκει ἢ πίπτει· σταθήσεται δέ· δυνατὸς γάρ ἐστιν ὁ Θεὸς στῆσαι αὐτόν. ὃς μὲν κρίνει ἡμέραν παρ’ ἡμέραν, ὃς δὲ κρίνει πᾶσαν ἡμέραν. ἕκαστος ἐν τῷ ἰδίῳ νοῒ πληροφορείσθω. ὁ φρονῶν τὴν ἡμέραν Κυρίῳ φρονεῖ, καὶ ὁ μὴ φρονῶν τὴν ἡμέραν Κυρίῳ οὐ φρονεῖ. καὶ ὁ ἐσθίων Κυρίῳ ἐσθίει. εὐχαριστεῖ γὰρ τῷ Θεῷ· καὶ ὁ μὴ ἐσθίων Κυρίῳ οὐκ ἐσθίει, καὶ εὐχαριστεῖ τῷ Θεῷ. οὐδεὶς γὰρ ἡμῶν ἑαυτῷ ζῇ, καὶ οὐδεὶς ἑαυτῷ ἀποθνῄσκει· ἐάν τε γὰρ ζῶμεν, τῷ Κυρίῳ ζῶμεν, ἐάν τε ἀποθνῄσκωμεν, τῷ Κυρίῳ ἀποθνῄσκομεν. ἐάν τε οὖν ζῶμεν ἐάν τε ἀποθνῄσκωμεν, τοῦ Κυρίου ἐσμέν.
~ Προς Ρωμαίους 14,1-8

Τον δε αδύναμο στην πίστη του (που κάνει διακρίσεις μεταξύ τροφίμων και μεταξύ ημερών) να τον δέχεστε μεταξύ σας, χωρίς να σχολιάζετε τις αντιλήψεις του. Άλλος πιστεύει ότι μπορεί να τρώει τα πάντα, ενώ ο αδύναμος τρώει μόνο λαχανικά. Αυτός που τρώει απ’ όλα ας μην αντιμετωπίζει με περιφρόνηση όποιον δεν τρώει, και όποιος δεν τρώει ας μην καταδικάζει αυτόν που τρώει, διότι ο Θεός τον έκανε δικό του. Ποιος είσαι εσύ που θα καταδικάσεις ξένο υπηρέτη; Μόνο ο κύριός του αποφασίζει αν πάει καλά ή όχι, αν στέκεται ή πέφτει. Και ο υπηρέτης του Θεού θα σταθεί, διότι ο Θεός έχει τη δύναμη να τον κάνει να σταθεί. Άλλος τιμά τη μια μέρα ως ιερότερη από την άλλη, άλλος τιμά όλες τις μέρες ως εξ ίσου ιερές. Ο καθένας ας ενεργεί πλήρως σύμφωνα με τη δική του συνείδηση. Εκείνος που τιμά μια ορισμένη μέρα, για χάρη του Κυρίου την τιμά (επειδή νομίζει ότι έτσι είναι το θέλημα του Θεού), αλλά και εκείνος που δεν τιμά τη μέρα, για χάρη του Κυρίου δεν την τιμά (επειδή και αυτός νομίζει ότι έτσι είναι το θέλημα του Θεού). Το ίδιο όποιος τρώει απ’ όλα, τρώει επειδή θέλει να τιμήσει τον Κύριο, αφού ευχαριστεί τον Θεό όταν τρώει· αλλά και εκείνος που δεν τρώει απ’ όλα, για να τιμήσει τον Κύριο δεν τρώει, γι αυτό ευχαριστεί και αυτός τον Θεό. Κανένας μας άλλωστε δεν ζει για τον εαυτό του, και κανένας μας δεν πεθαίνει για τον εαυτό του. Γιατί όταν ζούμε, ζούμε για τον Κύριο, και όταν πεθαίνουμε, πεθαίνουμε για τον Κύριο. Είτε λοιπόν ζούμε είτε πεθαίνουμε, στον Κύριο ανήκουμε.

~ Προς Ρωμαίους 14,1-8
As for the one who is weak in faith (who distinguishes between food items and between days), do accept them among you, without quarreling over debatable issues. One person believes it is right to eat all kinds of food, while another, who is weak, eats only vegetables. Let the one who eats everything not treat with contempt the one who does not, and let the one who does not eat everything not judge the one who does, because God has accepted that person. Who are you to judge another person’s servant? Only the master decides if the servant is doing well or not. And the Lord’s servant will do well, he will stand, for the Lord is able to make him stand. One person thinks that one day is more sacred than another; another person considers all days as equally sacred. Let each one act according to their own conscience. Those who observe one day as special, they do that for the Lord. The one who eats meat does so in honor of the Lord, since he gives thanks to God, and the one who abstains does so in honor of the Lord and also expresses his gratitude to God. For none of us lives for ourselves alone, and none of us dies for ourselves alone. If we live, we are living for the Lord; and if we die, we are dying for the Lord. So living or dying, we belong to the Lord.

~ Romans 14:1-8
Nehmt den, der in seinem Glauben schwach ist und meint, sich an bestimmte Vorschriften halten zu müssen, ohne Vorbehalte an; streitet nicht mit ihm über seine Ansichten. Der eine ist zum Beispiel davon überzeugt, alles essen zu dürfen. Der andere, der in seinem Glauben schwach ist und Angst hat, sich zu versündigen, isst nur pflanzliche Kost. Wer alles isst, darf den nicht verachten, der nicht alles isst. Und wer nicht alles isst, darf den nicht verurteilen, der alles isst. Gott hat ihn doch genauso angenommen wie dich. Wenn du ihn verurteilst, ist es, wie wenn du dich zum Richter über jemand machst, der im Dienst eines anderen steht. Wer bist du, dass du dir so etwas anmaßt? Ob jemand mit seinem Tun bestehen kann oder ob er nicht besteht, das zu beurteilen ist einzig und allein Sache seines Herrn, dem er verantwortlich ist. Und der Diener des Herrn wird bestehen, denn es steht in der Macht des Herrn, ihn zu bewahren. Der eine macht einen Unterschied zwischen heiligen Tagen und gewöhnlichen Tagen; der andere macht keinen solchen Unterschied. Wichtig ist, dass jeder mit voller Überzeugung zu dem stehen kann, was er für richtig hält. Wenn jemand bestimmte Tage besonders beachtet, tut er das, um den Herrn zu ehren. Genauso ist es bei dem, der alles isst: Er tut das, um den Herrn zu ehren, denn für das, was er isst, dankt er Gott. Und auch der, der bestimmte Speisen meidet, tut das, um den Herrn zu ehren; auch er isst nichts, ohne Gott dafür zu danken. Keiner von uns lebt für sich selbst, und auch wenn wir sterben, gehört keiner von uns sich selbst. Wenn wir leben, leben wir für den Herrn, und auch wenn wir sterben, gehören wir dem Herrn. Im Leben wie im Sterben gehören wir dem Herrn.

~ Römer 14:1-8

💜🙏🙏💜